جشن سده به‌عنوان میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شد
جشن سده به‌عنوان میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شد
رسانه‌های ایرانی گزارش داده‌اند که جشن باستانی سده به پیشنهاد ایران و تاجیکستان در هجدهمین نشست کمیته بین‌الدولی پاسداری از میراث‌ فرهنگی ناملموس یونسکو در کاسان، بوتسوانا ثبت شده است.
فردوسی جشن سده را به زمان  پادشاهی هوشنگ نسبت می دهد و ابوریحان بیرونی به فریدون. اما رسمی شدن جشن سده به زمان اردشیر بابکان مقرر می شود، اما بطور کلی در هیچیک از اسناد تاریخی به چگونگی شیوه ی جشن اشاره ای نشده است جشن سَده چیست؟

 

جشن سده به‌عنوان بیست‌وچهارمین عنصر میراث فرهنگی ناملموس مشترک ایران و تاجیکستان در فهرست جهانی یونسکو ثبت شد.

این مراسم که شامگاه ۱۰ دلو برگزار می‌شود، از کهن‌ترین جشن‌های حوزه تمدنی نوروز است.

رسانه‌های ایرانی گزارش داده‌اند که جشن باستانی سده به پیشنهاد ایران و تاجیکستان در هجدهمین نشست کمیته بین‌الدولی پاسداری از میراث‌ فرهنگی ناملموس یونسکو در کاسان، بوتسوانا ثبت شده است.

پیشینه این جشن به زمانی برمی‌گردد که مردمان حوزه زبان فارسی جدی و دلو، دو ماه میانی فصل زمستان را به دشواری سپری می‌کردند. آن‌ها در آن زمان برای پایان یافتن این دو ماه دشوار با برپایی آتش شب‌های سرد زمستان را در کنار همدیگر سپری می‌کردند.

امروزه جشن سده همه‌ساله در دهم ماه دلو در تاجیکستان و بخش‌هایی از ایران از جمله کرمان، یزد، شیراز، اصفهان و خراسان برگزار می‌شود.

مردم حوزه تمدنی نوروز در دوران کهن معتقد بودند آتشی که در پنجاهمین روز پیش از نوروز برافروخته می‌شود، نشانه گرم‌تر شدن زمین و آمادگی کشاورزان برای ورود به فصل بهار است.

جشن سَده، یکی از جشن‌های ایرانی، است که در آغاز شامگاه دهم بهمن‌ماه یعنی آبان روز از بهمن ماه برگزار می‌شود.

آیین‌های جشن سده
در دهمین روز یا آبان روز از بهمن ماه با افروختن هیزمی که مردمان، از پگاه بر بام خانه خود یا بر بلندی کوهستان گرد آورده‌اند، جشن سده آغاز می‌شود. در اشارات تاریخی این جشن همیشه به شکل دست جمعی و با گردهمایی همه مردمان شهر و محله و روستا در یکجا و با برپایی یک آتش بزرگ برگزار میشده است. مردمان در گردآوردن هیزم با یکدیگر مشارکت میکنند و بدین ترتیب جشن سده، جشن همکاری و همبستگی مردمان است. زرتشتیان تهران، کرج، استان یزد و روستاهای اطراف میبد و اردکان، کرمان و روستاها، اهواز، شیراز، اصفهان، اروپا (سوئد) و آمریکا (کالیفرنیا) و استرالیا با گردآمدن در یک نقطه از شهر یا روستا در کنار هم آتشی بسیار بزرگ می‌افروزند و به نیایش خوانی و سرودخوانی و پایکوبی می‌پردازند.

معنای واژه سده
بعضی دانشمندان نام سده را گرفته شده از صد می‌دانند. ابوریحان بیرونی می‌نویسد: «سده گویند یعنی صد و آن یادگار اردشیر بابکان است و در علت و سبب این جشن گفته‌اند که هرگاه روزها و شب‌ها را جداگانه بشمارند، میان آن و آخر سال عدد صد بدست می‌آید و برخی گویند علت این است که در این روز زادگان کیومرث – پدر نخستین – درست صدتن شدند و یکی از خود را بر همه پادشاه گردانیدند و برخی برآنند که در این روز فرزندان مشی و مشیانه به صد رسیدند و نیز آمده: “شمار فرزندان آدم ابوالبشر در این روز به صد رسید. ”»

نظر دیگر اینکه سده معروف، صدمین روز زمستان است. از ابتدای زمستان (اول آبان ماه) تا ۱۰ بهمن که جشن سده‌ است صد روز، و از ۱۰ بهمن تا نوروز و اول بهار ۵۰ روز و ۵۰ شب بوده‌است. و به علت اینکه از این روز به بعد انسان به آتش دست پیدا کرده‌است شب هم مانند روز روشن و گرم و زنده‌است شب‌ها هم شمرده می‌شوند.

یکی دیگر از دلایل گرامی‌داشت این شب این است که ایرانیان دو ماه میانی زمستان را، همان دی و بهمن را، بسیار سخت و هنگام نیرومند گشتن اهریمن می‌دانستند و برای پایان یافتن این دوماه نیایش‌های ویژه‌ای برگزار می‌کردند. از شب چله که چله بزرگ نیز نامیده می‌شد و در آن مهر برای مبارزه با اهریمن دوباره زاده شده بود تا شب دهم بهمن ماه که جشن سده و چله کوچک نامیده می‌شد برابر ۴۰ روز است. و به سبب اینکه آتش (مظهر گرما و نور و زندگی) در روز سده کشف شده بود و وسیله دیگری برای مبارزه با اهریمن و بنا بر آیین باعث روشنایی شب مانند روز شد از شب چله کوچک تا اول اسفند ۲۰ روز و ۲۰ شب (جمعاً چهل شب و روز) است. و برخی گفته‌اند که این تسمیه به مناسبت صد روز پیش از به دست آمدن محصول و ارتفاع غلات است.

مهرداد بهار در کتاب «پژوهشی در فرهنگ ایران» و رضا مرادی غیاث‌آبادی در کتاب «نوروزنامه»، بر این باورند که سَدَه در زبان اوستایی به معنای برآمدن و طلوع کردن است و ارتباطی با عدد ۱۰۰ ندارد. عدد «سد» به شکل «صد» معرب شده‌است در حالیکه واژه «سده» به شکل «سذق» معرب شده‌است.

برگزاری جشن سده
برگزاری جشن سده را می توان به سه دوره ی تاریخی تقسیم کرد :
۱ – دوره ی پیش از اسلام ۲ – دوره ی بعد از اسلام  ۳ – دوره ی کنونی

 

۱- جشن سده در دوره ی پیش از اسلام :
فردوسی جشن سده را به زمان  پادشاهی هوشنگ نسبت می دهد و ابوریحان بیرونی به فریدون. اما رسمی شدن جشن سده به زمان اردشیر بابکان مقرر می شود، اما بطور کلی در هیچیک از اسناد تاریخی به چگونگی شیوه ی جشن سده اشاره ای نشده است.

 

۲- جشن سده بعد از اسلام :
در این دوره مورخانی چون بیرونی، بیهقی، گردیزی، مسکویه و … و … از شیوه ی جشن در دوران پادشاهی غزنویان و سلجوقیان و خوارزمشاهیان و آل زیار و تا دوران مغول بسیار نوشته اند، حتی  داستان مرگ مرد آویج  را  نیز نقل کرده اند (که جشن سده ی باشکوهی ترتیب داد بود  و در پایان جشن به دست مخالفان خود به قتل رسید)، اما اخباری که در زمینه ی برگزاری جشن سده داده اند، مانند هر آگاهی دیگر مربوط به دربار پادشاهان و امیران است و از آیین های عامه ی مردم و شیوه ی برگزاری سده در میان آنان گزارشی باز نمانده است.

اخبار موجود از این دوره نشانگر آن است که جشن سده در آن زمان با شکوه تمام برگزار می شده و حتی شاعرانی چون عنصری، فرخی، منوچهری، عسجدی  در توصیف چگونگی  و چون و چندی آتش آن داد سخن داده و نیز از پرندگان و جانورانی که به آتش می انداختند، یاد کرده اند.  در اینجا به دو گزارش در این زمینه اشاره می شود:

 

گزارش نخست آثار الباقیه ؛ صفحه ی ۳۵۱ :
آتش افروزند تا شر آن “جهنم” بر طرف گردد و گیاه خوشبو تبخیر میکنند تا مضرات آن را  برطرف کنند. در خانه ی ملوک رسم شده که آتش بیافروزند و چون شعله ور گردد، جانوران وحشی را به آتش می اندازند و مرغ ها در شعله ی آن می پرانند و در کنار این  آتش می نشینند و به لهو و لعب مشغول می شوند.

 

گزارش دوم ؛ تاریخ بیهقی ؛  صفحه ی ۵۷۱ و ۵۷۲  :
امیر  (سلطان مسعود غزنوی) فرمود تا سراپرده بر راه مرو بزدند بر سه فرسنگی لشگرگاه و سده نزدیک بود. اشتران سلطانی را، و از آن همه لشکر به صحرا بردند و گز (۲)کشیدن گرفتند تا سده کرده آید و پس از آن حرکت کرده آید و گز می آوردند و در صحرایی که جوی آب بزرگ بود، پر از برف می افکندند تا به بالای فلعتی برآمد و چارطاق ها بساختند از چوب، سخت بلند و آن را به گز بیاکندند و گز دیگر جمع کردند که سخت بسیار بود و بالای کوهی بر آمده و اَله =(  عقاب ) بسیار و کبوتر . و سده فراز آمد. نخست شب امیر بر لب آن جوی آب که شراعی زده بودند، بنشست و ندیمان و مطربان بیامدند و آتش به هیزم زدند و پس از آن شنودم که قریب ده فرسنگ فروغ آن آتش بدیده بودند، و کبوتران نفط= (نفت) اندود بگذاشتند و ددان برف اندود آتش زده دویدن گرفتند و چنان سده ای بود که دیگر آنچنان ندیده بودم و آن به خرّ می به پایان آمد.

 

البته باید اشاره کرد رسم هایی از چون سوزاندن کبوتران و پرندگان و جانوران که در حضور شاهان انجام می گرفته، به هیچ روی بر اساس آیین زردشتی نیست، چرا که  آتش نزد آنان بسیار گرامی است و در همه ی کتاب های آیینی زردشتیان در مورد پاکیزه نگاهداشتن و نیالودن آتش به آنان سفارش بسیار شده و هم در اوستا، بخش گاتها  آمده است:  ” … ای مزدا نفرین تو به کسانی باد که با آموزش خود مردم را از کردار نیک رویگردان می سازند و به کسانی که جانوران را با فریاد شادمانه قربانی  می نمایند”.

 

معنای واژه سده, 10 بهمن جشن سده, آئین های جشن سده

سده سوزی در کرمان غروب روز دهم بهمن ماه برگزار می شود

 

۳- جشن سده در دوران کنونی :
امروزه نیز جشن سده یا سده سوزی به صورت پراکنده در بعضی شهر ها و روستاها ی ایران در دهم بهمن ماه برگزار می شود. در مازندران، لرستان، سیستان و بلوچستان، کشاورزان و روستاییان و چوپان ها نزدیک غروب ِ یکی از روز های زمستان روی پشت بام، دامنه ی کوه یا کنار کشتزار و چراگاه آتش می افروزند و بنا بر سنتی دیرین پیرامون آن گرد می آیند، بی آنکه نام جشن سده بر آن نهند.

 

اما در کرمان و بیشتر شهرهای آن استان جشن سده یا سده سوزی با شکوه تمام برگزار می شود. در میان چادر نشینان بافت سیرجان سده سوزی چوپانی برگزار می شود. در یکی از روستاهای جیرفت (آبادی بلوک از دهستان اسماعیلی) شب دهم بهمن آتش بزرگی به نام آتش سده، با چهل شاخه از درختان هرس شده  ی باغ به نشانه ی چهل روز (چله ی بزرگ) در میدان ده بر می افروزند و از روی آن می پرند و می خوانند :
سده سده ی دهقانی / چهل کنده ی سوزانی / هنوز گویی زمستانی

 

سده سوزی در کرمان غروب روز دهم بهمن ماه برگزار می شود اما کرمانی ها از چند روز قبل در تدارک آن هستند. از اول بهمن عموم باغداران و مالکان – هر یک به قدر همت و به نسبت ثروت خود – چند بار هیزم را که از بیابان ها و کوهپایه های اطراف فراهم شده، به محل جشن سده می آورند. دست فروشان نیز تا روز نهم بهمن محل گستردن بساط خود را معین می کنند.

 

پیش تر ها که سده سوزی در فضای باز انجام می شد، مردم از بعد از ظهر بلند در اطراف محل افروختن آتش به صورت گروهی فرش می انداختند و تا فرارسیدن ساعت موعود خود را با گفتگو و دیدار یکدیگر و نوشیدن چای و خوردن آجیل سرگرم می کردند، اما این روز ها فقط چند ساعت پیش از سده سوزی ، در خیابان سده اجتماع می کنند.

روز دهم بهمن ماه چهره ی شهر عوض می شود. مغازه ها زودتر بسته می شود. چند ساعت قبل از افروختن آتش زنان زردشتی در آشپز خانه ی بزرگ باغ ” بداق آباد ” آش و سیرو  می پزند. گرد همایی خانواده ها در ایوان باغ و خوردن آش و سیرو و آجیل بخشی از مراسم جشن سده است. فروشندگان دوره گرد در کنار میوه و آشامیدنی در بساط خود، حتما ً باید آجیل ( تخمه ، پسته ، مغز بادام و فندق) را هم داشته باشند.

افزون بر مردم شهر ، مردم دیگر هم  از حومه و شهر های نزدیک برای شرکت در سده سوزی می آیند. برزگران هنگام شرکت در مراسم حتی اگری ک شاخه هیزم هم شده برای خرمن سده می آورند تا با رضای خاطر مشتی از خاکستر سده را  به همراه ببرند و برای شگون و برکت در کشتزار خود بپاشند.

نزدیک غروب دو موبد لاله به دست با لباس سفید، که پوشاک رسمی روحانیان زردشتی به هنگام اجرای آیین های دینی است – ظاهر می شوند. زمزمه کنان به خرمن سده نزدیک می گردند و از سمت راست سه بار گرد آن می گردند سپس این خرمن هیزم را با شعله ی لاله ها – که روشنی آنها از آتشی است که از آتشکده آورده شده – از چهار سو آتش می زنند. شعله های آتش ، فروزان و سر کش به آسمان کشیده می شود و همراه آن هلهله و شادمانی مردم در فضا می پیچد و همه جا سر شار از شور و هیجان می گردد.

پس از ساعت ها که شعله ها فرو کش می کند، مردم بویژه جوان تر ها از روی بوته های آتش می پرند. در قدیم اسب سواران زودتر از مردم خود را به آب و آتش می زدند و هنر نمایی می کردند. در آخرین ساعت پایانی جشن سده که آتش به خاکستر می نشیند، مردم پس از گذراندن یک بعد از ظهر شور انگیز و درخشان به خانه های خود باز می گردند. رسم است که کشاورزان مقداری از خاکستر سده را به نشانه ی پایان گرفتن سرمای زمستان به کشتزارهای خود می برند و می گویند که در این شب ستاره ی گرما به زمین درود می فرستد.

تصاویر رسانه خارجی از جشن سده زرتشتیان

گروه عکس: جشن سده زرتشتیان پنجاه روز مانده به عید نوروز از سوی زرتشتیان ایران برگزار می شود. سایت پاسیفیک پرس در گزارشی به برگزاری مراسم جشن سَده زرتشتیان در تهران پرداخته است.
(تصاویر)
(تصاویر)

(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)
(تصاویر)

#آذرگان
#سروده_س_ستاری

 

فرهنگ موضوعی شاهنامه

🌹جشن آذرگان(آذرجشن) را با چند روز دیرکرد به شوند دشواری ها و محدودیت های پیاپی، شادباش گوییم؛ چرا که آیین ها و رسوم و جشن های ما، یکی از پایه های تمدنی ایرانشهر یعنی سرزمین ایران است و برای نمونه، یکجا فردوسی، زمانی که از سیادت تازیان بر سرزمین ایران سخن می راند، از متروک ماندن جشن سده و نوروز، به عنوان پایه های تمدنی و شکست ایران نام می برد که البته سپنجی(موقتی) بوده است…

ایران هماره از خاکستر خود برخاسته و این سخن، برایش راست آید:
هر کسی کو دور ماند از اصل خویش
باز جویَد روزگار وصل خویش

و نکته درخور نگرش این که این جشن در گاهشماری کهن،در روز نهم آذر،یعنی روز آذر از ماه آذر است،اما برپایه گاهشمار کنونی،این جشن ها،شش روز جابجا می شود،بنابراین برای این که هم،هم نامی روز و ماه که یکی از فلسفه های جشن هاست، پاس داریم، شادباش ما در همان روز یاد شده است….

#آذرگان
#سروده_س_ستاری

بر دشواری های پرشمار سرزمین و محدودیت هایی که پیاپی بر ما تحمیل می گردد، آگاهید، بابت دیرکرد پوزش، اما یکی از پایه های تمدنی ما، آیین ها و جشن های ماست،که باید پاس داشته شود، چونان که فردوسی هم یکجا در شاهنامه، یکی از نشانه های سیادت تازیان و شکست ایران را متروک ماندن جشن نوروز و سده و تحمیل از سوی رادیکال های مذهبی برمی شمارد، که البته سپنجی بوده؛
پس با همه توان، بایست در نگاهداشت و پاسداشت آنها کوشید…

🌹جشن آذرگان(آذرجشن)، با کمی دیرکرد به همه هم میهنان ارجمند خجسته باد

و نکته درخور نگرش این که این جشن در گاهشماری کهن،در روز نهم آذر،یعنی روز آذر از ماه آذر است،اما برپایه گاهشمار کنونی،این جشن ها،شش روز جابجا می شود،بنابراین برای این که هم،هم نامی روز و ماه که یکی از فلسفه های جشن هاست، همان روز در گاهشماری کهن را پیش چشم خواهیم داشت

هماره نور بر تاریکی پیروز آیَد
پیمانی است برقرار….

#آذرجشن
#س_ستاری
همی جشن نیکویتان در پی است
که مر یادگاری نکو،از “کی” است
نهم روز باشد ز آذرمهان
که آتش فروزی بود در جهان
ستایش کنند آذران،مهتران
به آتشکده،خرم و شادمان
گل آتشی،ویژه ی آذر است
که از گرم بخشی بسان مادر است
در این جشن خرم،در این روز پاک
بیا تا بساییم چهره به خاک
و مزدااهورا نیایش کنیم
و هم آذران را ستایش کنیم
فروغی چنین هدیه ی ایزدی
ستایش کنی،گر تو هم بخردی
دعای چنین روز این است و بس
نیازی مکن مردمان را به کس
فروزان بباش و فزاینده باش
جوانان نیکو،تو،بالنده باش
فزونی بکن جام و پیمانه اش
همی گرم کن محفل خانه اش
بده هوشیاری و فرزانگی
ز سر دور کن،جور و دیوانگی
امیدم چنان است بر مهتران
و هم خوبرویان و هم کهتران
چنین جشن فرخنده شان شاد باد
همی درد و اندوه شان باد باد
و آرامش جسم و جان و روان
همی بهره شان تا به گشت جهان

جشن باستانی سده🔥🔥
پرونده «جشن سده» که به طور مشترک از سوی ایران و تاجیکستان تدوین شده ، در هجدهمین نشست کمیته بین دولتی پاسداری از میراث فرهنگی ناملموس یونسکو رأی مثبت گرفت و ثبت جهانی شد.

«سده» از آیین‌های مهم ایران باستان است که همچنان در مناطقی از ایران و در آغاز شامگاه دهم بهمن برگزار می‌شود. ایرانیان معتقدند آتشی که در این روز افروخته می‌شود، نشانه گرم شدن زمین و آماده شدن برای ورود به فصل بهار است.
جشن_سده🔥
ایران_باستان
ایران_معبد_ماست

 

Iran: Sadeh ceremony in Tehran Sadeh, is an Iranian festival that observed by Zoroastrians, celebrated 50 days before Nowruz. Sadeh in Persian means hundred and refers to one hundred days and nights remains to the beginning of spring. It was a festivity to honor fire and to defeat the forces of darkness, frost, and cold. Tehran Iran Copyright: MazyarxAsadi

آتش جشن سده،شعله به دلها زده
هوشنگ با هنگ و رای، پیروز دل جام زده

قصّه آن مار و سنگ، راه فراز و نشیب
سنگ به سنگ شعله زد، روشنی آغاز شده

زنده و جاوید باد، یاد نیاکان ما
مهر وطن در دلم،آتش سوزان شده

پیر مغانم بداد،جرعه‌ای از مهر و داد
آتش زرتشت بین،وهومن پاک شده

روشنی بیکران دست نیایش بلند
نور خدا را ببین در دل بینا شده

رفتن راه اشا رسیدن به هاروتات
آتش مزدا نگر، خورشید تابان شده

روشنی درونی روشنی دل و جان
آرمیتی و راستی معنی آتش شده

دست به دست می‌دهند سلسه آزادگان
دور تو چرخ می‌زنند با دلی پر ز ایمان

آتش جشن سده در دل خود برفروز
راستی است آذرنگ شب شده مانند روز

همیشه با فر و داد پیروز باشی پیروز

 

 

جشن سده، ثبت جهانی شد،
Ҷашни Сада, дар саросари ҷаҳон ба қайд гирифта шуд.

پرونده جشن سده روز چهارشنبه – ۱۵ آذر ۱۴۰۲- در پرونده‌ای مشترک به نام ایران و تاجیکستان در هجدهمین جلسه کمیته بین دولتی حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس که در شهر کاسان، جمهوری بوتسوانا برگزار شد، بررسی و با تصویب اعضای کمیته به‌ عنوان بیست‌وچهارمین عنصر میراث‌فرهنگی ناملموس ایران در فهرست جهانی یونسکو ثبت شد.
Парвандаи ҷашни Сада дар рӯзи ۶-уми Декабри ۲۰۲۳ ки ба сурати муштарак аз тарафи Эрону Тоҷикистони ба Юнеско пешниҳод шуда буд дар феҳрасти ҷаҳонии Юнеско ба қайд гирифта шуд.

جشن سده جشنی ایرانی از آیین‌های مهم ایران باستان است که در آغاز شامگاه ۱۰ بهمن برگزار می‌شود. این جشن بیش از هزاران سال قدمت دارد (از زمان پیدایش آتش) و از کهن‌ترین جشن‌های ایرانی به‌شمار می‌رود. سده به‌عنوان یک میراث ایرانی است و اعضای جوامع را بدون توجه به سن، جنسیت و موقعیت اجتماعی گرد هم می‌آورد.
Ҷашни Сада аз ойинҳои муҳими Эрони Бостон аст ки дар оғози шомгоҳи ۱۰-уми Баҳманмоҳ баробар бо ۳۰-уми январ баргузор мешавад.
Сада беш аз ҳазорон сол собиқа дорад ва аз кӯҳантарин ҷашнҳои Эронӣ аст.

در این آیین، آتش به همراه آب، باد و خاک از عناصر مقدس به شمار می‌رود، که در بسیاری از جشن‌های ایرانیان نقش کاربردی داشته است. ایرانیان باستان معتقد بودند آتشی که در این روز افروخته می‌شود، سمبل و نشانه گرم شدن زمین و آماده شدن برای ورود به فصل بهار است.

جشن، جشن همکاری و همبستگی مردمان است. مردم از هر قومیت و هر مذهبی در این جشن باستانی شرکت می کنند. این جشن با برگزاری مراسم روشن کردن آتش و حلقه زدن به دور آن، برگزاری مراسم مذهبی، قصه خوانی، شاهنامه خوانی، آواز و موسیقی، میزبانی و پذیرایی از میهمانان با غذاها و نان های خاص و آیینی، شیرینی و میوه و تنقلات همراه است.
در بعضی دوره‌های تاریخی که ایرانیان برای اجرای این آیین با محدودیت روبه‌رو بوده‌اند، هیزم‌ها را بر بلندای کوه یا بالای بام خانه‌ها جمع می‌کردند و در آیین سده می‌سوزاندند، اما امروزه مکان‌های مشخصی را برای افروختن آتش انتخاب و این آیین را در این مکان‌ها برگزار می‌کنند.

در این جشن، زرتشتیان و موبدان به صورت حلقه، گرد آتش می‌ایستند و مردم در پشت سر آنها قرار می‌گیرند. در این مراسم موبدان دعای آتش نیایش می‌خوانند و سپس هیزم‌ها را آتش می‌زنند و در ادامه به شاهنامه‌خوانی و اجرای موسیقی می‌پردازند. زرتشتیان در آیین سده معمولا لباس‌های سفید بر تن می‌کنند.

Дар чашни Сада байни зардуштиён, Мубидон, (рӯҳониён) дар гирди оташ давр мезананд ва мардум аз пушти онҳо меистанд.
. Дар ин маросим мубидон дуои оташ мехонанд ва сипас ҳезум меафрӯзанд ва қироати Шоҳнома ва иҷрои мусиқиро идома медиҳанд. Зардуштиён одатан дар маросими Сада либоси сафед ба бар мекунанд

اعتقاد کشاورزان بر این است که در روز دهم بهمن، روزی که ۵۰ روز و ۵۰ شب تا بهار باقی مانده است، زمین‌های کشاورزی برای کشت بهاری بعدی خود آماده می‌شوند و مردم پایان سردترین روزهای زمستانی را جشن می‌گیرند
Деҳқонон бар ин боваранд, ки дар рӯзи даҳуми баҳман, ки то баҳор ۵۰ рӯзу ۵۰ шаб боқӣ мондааст, заминҳои кишт барои ҳосили баҳори оянда омода мешаванд ва мардум аз поёни сардтарин рӯзҳои зимистон ҷашн мегиранд.
.

  • نویسنده : قیام خوراسانی
  • منبع خبر : بیتوته ، بهار ، اینترنشنال ، فرهنگ ، موضوعی شاهنامه